یادداشت های دختر دستفروش مترو

بچه ها

dastforoshemetro — Sun, 08 Nov 2009 05:53:18 GMT

وقتی من وارد واگنی میشم که محمد حسن و طیبه توش هستن اموج شادی از وجود هز سه تامون بلند میشه. این دو تا خواهر برادر که حسابی کار می کنن تا بتونن خرج خونه شون رو دربیارن وقتی که منو می بینن وسایلاشون رو با خیال راحت میدن دست من و میرن پی بازی. بهشون میگم شما حق دارید بازی کنیدُ تا زمانی که من اینجام جنساتون رو براتون می فروشم. اونوقت اسپایدرمن های الکی رو پرت می کنم طرف شیشه ها و از پایین اومدن خنده دارشون هی با هم می خندیم.

بچه هایی که کار می کنن خیلی طفلکی هستن..

ممنونم از همه ی دوستایی که بهم رای داده بودن و اونهایی که قسمت نشد توی جشن ببینمشون. آخه اونجور که دوستم تعریف کرد آقای مجری راست میگفته و توی مترو بودم.

تو چلچراغ ِ سعادت فروز ِ بختِ مني!

dastforoshemetro — Thu, 01 Oct 2009 08:33:18 GMT

تا حالا اينجا تبليغ نكرده ام. تا حالا دستم رو براي كمك خواستن زوركي به طرف كسي دراز نكرده ام حتي اگه خيلي احتياج داشته ام. تا حالا دروغ ننوشته ام، حتي اگر همه ي راست ها رو ننوشته باشم. اگر خدا بخواد و كمك كنه از اين به بعد هم همينجوري ادامه خواهم داد.

ايني هم كه الان مي نويسم رو هم به حسابِ تبليغ نگذاريد. به اين حساب بگذاريد كه يه آدم داره اداي دين ميكنه به يه راهنماي خوبِ زندگيش. چلچراغ توي بي دوست ترين دورانِ زندگيم، دوست ترينم بود. اونوقتايي كه 50تومني هاي به نظر كم ارزش رو ريز ريز جمع مي كردم تا آخر ِ هفته بشه و 250تومن رو بدم و بخرمش. اونوقتايي كه آرزوم بود مثل خيلياي ديگه شنبه خوب شنبه چلچراغ باشه، اما 5شنبه بود كه به زور مي تونستم بخرمش، اونم نه هميشه. اونوقتايي كه با خودم رويا مي بافتم كه يعني الان تو فلان صفحه اش چي نوشته.

بوفِ كور ِ نازنين!من از چلچراغ خيلي چيزا ياد گرفتم. حالا هم به احترام چلچراغ تمام قد مي ايستم؛ ولي بازم ترجيح ميدم يه دختر دستفروش ساده باشم مثلِ بقيه که کسی نمیشناسدش. چه فرقي ميكنه كه اسمم سپيده باشه يا سميه يا سارا؟ منم مثل بقيه دختراي مترو كار مي كنم و برام مهم اينه كه بقيه بدونن ماهايي كه هر روز از كنارشون رد ميشيم ربات نيستيم و آدميم. احساس داريم. گاهي دلمون پر از درده و گاهي هم شاديم. براي زنده بودن و زندگي كردن ارزش قائليم و تلاش مي كنيم.

فناوري نانو

dastforoshemetro — Mon, 21 Sep 2009 09:04:18 GMT

سالي كه پيش دانشگاهيم تموم شد و كنكور دادم يك راست رفتم توي يه كارگاه براي لحيم كاري و مونتاژ قطعات الكترونيكي. كار سختي بود با دستمزد پايين ولي من از ديدن ديودها و مقاومتها و خازن ها كلي كيف مي كردم. يه باري كه مهندس كارگاهمون داشت پايه هاي ميزهاي لحيم كاري رو هماهنگ ميكرد من براي بهتر شدن تعادل پايه ها بهش پيشنهاد يه راه بهتر رو دادم كه اهميت نداد. بعدش هم نمي دونم چي شد كه حرف به "نانو" كشيده شد كه ايشون ازم يه جور ِ عاقل اندر سفيهي پرسيد اصلاً تو ميدوني نانو يعني چي؟ گفتم خُب يعني ده به توان منفي نُه ديگه! مثل اينكه مثلاً بخوام جواب بدم h₂o ميشه آب. خلاصه كه از اون موقع به بعد آقاي مهندشمون به من خيلي محبت نشون داد و بعدش هم كه دانشگاه قبول شدم تا چند وقت اونجا كار كردم (تابهمن كه برم دانشگاه و بعدش هم تابستون سال بعدش) و يه حقوق خوب بهم داد.

بعد حالا همينه كه هر وقت اين دستمالها و اسفنجهاي نانوفناوري شده رو مي خوام بفروشم همچين با جون و دل تبليغش رو مي كنم. هر كس هم كه ازم توضيح بخواد بي دريغ همه چيز رو بهش ميگم. اينكه اينها به هيچ ماده اي آغشته نيستن و براي پوست ضرري ندارن و تنها فرقشون توي ساختار مولكوليشونه و از اين حرفا.

كاش ميشد وسط قطار داد بزنم:كي مي دونه دلم برات يه نانو ذره شده يعني چي؟!؟

دست شوري!

dastforoshemetro — Thu, 03 Sep 2009 12:24:18 GMT

من به زياد آب خوردن معروفم بين بچه ها. بعد هر كي مي بينه كه من دارم ميرم طرفش ميگه: واي! باز اين ميخواد بياد بگه "چند ديقه وسايلمو نگه ميداري تا من برم دستشوري" (همون دستشويي ديگه) آخه مي دونين كه، اون پايين مايينا گلاب به روتون جايي براي قضاي حاجت پيدا نميشه. حالا اين روزادوستام تا بهم ميرسن ميگن: خدايا شكرت كه ماه رمضون رو گذاشتي تا ما از دست اين يه نفر راحت بشيم

مِثه پروانه اي در مُشت...

dastforoshemetro — Wed, 19 Aug 2009 08:29:18 GMT

تا حالا معتقد بودم كه تا آدم روي سگِ مخفي نداشته باشه، نميتونه به كسي بگه اون روي سگِ منو بالا نيار. اما ديشب ،خُب راستش حسابي از كوره در رفتم. در برابر هر اتفاقي هم كه بتونم صبر و سكوت پيشه كنم اما در مورد بچه ها...نه! اصلاً!

يه خانمه )آخه بهش خانم هم نميشه گفت) هر شب هر شب پا ميشه مياد با بچه اش توي واگنها براي تكدّي. تا اينجاش هم حتي كه قابل قبول نيست قبول، اما اينكه اين بچه تمام تنش سوخته باشه و به طرز وحشتناكي بدنش در حال گوشت اضافه آوردن باشه و تازه همون خانم! بچه رو روي زمين رها كنه كه هزارتا ميكروب وارد بدنش بشه...ديگه طاقت نياوردم و ديشب حسابي بهش توپيدم. بهم گفت "مگه جاي تو رو تنگ كردم" كه شانس آورد زري جلوم رو گرفت. راستش من اصلاً آدم ِ دعوايي نيستم اما در حاليكه دارم از ازبچه ي معصوم و بي دفاع ِ اون صحبت ميكنم، كار خودش رو با من مقايسه ميكنه كه حاضرم سرم بره اما دستم جلوي كسي دراز نشه. نميگم من آدم خوبي هستم و ايشون بد. شايد خيلي وقتا من هم در مواردي توي واگن و بيرون از واگن باعث آزار ديگران شده باشم اما حداقل اينه كه تمام تلاشم رو مي كنم كه اين آزارها رو به حداقل برسونم؛ توي ساعتهاي شلوغ نميام، بلند بلند تبليغ نمي كنم، بسته هام رو بع اين و اون نمي زنم...تمام تلاشم رو ميكنم تا شعورم رو نشون بدم. اما اينكه هر شب درست وقتي كه همه خسته هستن و ميخوان با اعصابِ راحت برن منزل ، اين بچه توي واگنها مي چرخه و حال بقيه رو بد ميكنه و به هزارتا چرك و كثيفي خودش رو مي ماله ديكه حسابي لجم در مياد.

بعد از صحبتهاي من چندين نفر از خانمهاي مسافر هم اعتراض كردن به اين خانم! يه دختر خانمي گفت كه شايد احتياج داره اما در جوابش خانمي گفت كه خودش پزشك هستش و بهش پيشنهاد درمان مجاني ِ بچه اش رو داده كه ظاهراً خانمه! يه طوري جيم شده. اينجا بود كه بازم خانمه از قطار پياده شد. خانم دكتره گفت: معلوم نيست اين بچه چطوري سوخته و شايد اصلاً از ترسش هستش كه داره فرار مي كنه.

كاش ناراحتتون نكرده باشم.بيشتر دلم ميخواد راجع به اين موضوع فكر كنيد و نظراتتون رو بدونم.همش به اين فكرم كه چرا براي اين بچه و مشابه هاي اين بچه كسي به فكر نيست. حتي بچه هاي دستفروش مترو كه خيلياشون دوستامن و شريك لحظه هاي غم و شاديشونم. كاش كسي به فكر باشه...

مگنت

dastforoshemetro — Wed, 05 Aug 2009 05:34:57 GMT

دیروز وقتی با سودابه بودم یه پیشنهاد فروش خوب رو رد کرد. نمی خواستم فضولی کنم اما طاقت نیاوردم و بالاخره ازش پرسیدم که چرا فروش دستبندهای مگنتی روئقبول نکرد. ازم پرسید اصلا می دونی مگنت یعنی چی؟ یعنی آهنربا... و یه ده دقیقه ای راجع به مضرات این دستبندها توضیج داد و منم با دهان باز زل زده بودم بهش و گوش میکردم. آخه خیلی تخصصی حرف میزدو فکر کنم بعد از ۶ماه دوستی تازه می فهمم که اونم احتمالاْ دانشجو هستش.

پی نوشت: آقای محترمی که قدّ ۵۰۰۰تومان ازم تمرهندی خریدید، خیلی ممنون

تو عاشق می شوی من عاشق تر

dastforoshemetro — Wed, 15 Jul 2009 09:49:18 GMT

عطش، تابستان و من

گنجشکی کوچک که به جرعه آبی خوشنودم

و به ریزه نانی راضی

احساس خوشبختی ابدی با من است

پرواز،

رازی است که در من نخواهد مرد

دنیا بالهای من است

کتابِ "تو عاشق می شوی من عاشق تر"از "رویا مصطفی زاده" رو چند روز پیش یه خانمی بهم پیشنهاد داد تا توی مترو بفروشم و با خودم فکر کردم که چه کاری بهتر از این. اما شرط کردم که اول باید بخونمش. راستش چند تا شعر خوب داره اما هنوز مرددم. نظر شما چیه؟ به نظرم کتابفروشی واقعا کار خوبی هستش. اصلا دلم میخواد یه روزی یه غرفه کتابفروشی بزنم.

این هم پشتِ جلد کتاب نوشته:

وقتی که بیایی

پیراهن گل داری می پوشم

که مرا به شادمانی هفت سالگی ببرد

به کوچه های کودکی و بادبادک و گرگم به هوا

فارغ از تصمیم کبری

فارغ از آنکه بابا نان داد یا نه....

راستی من همش داشتم از فضولی می مردم که ایا این مجموعه شهر مال خود خانومس یا نه. پرسیدم ولی جواب نداد

پولیش ِ لب!!!

dastforoshemetro — Sat, 04 Jul 2009 08:44:18 GMT

"پولیش ناخن رسید. کافیه یک بار امتحان کنید تا مشتری دائم بشید. اگر می خواهید به خاطر مشکلات وضو از برق ِ ناخن استفاده نکنید، پولیش ِ ناخن همون کار رو براتون انجام میده. اگر خواستید روی ناخنتون براتون امتحان میکنم. فقط هزار!"

خانم مسافر: خانم! میشه امتحان کنم.

اینجانب: بله حتماً....خوبه؟

خانم مسافر: واااای! چه خوب! عین ِ برقِ ناخن می مونه. میشه به جای برق لب هم استفاده کرد؟

اینجانب:

پی نوشت: ولی از من به شما نصیحت، این پولیش ها رو زیاد استفاده نکنید. ناخناتون پوست پوست میشه. از من گفتن!

انّ ربی رحیمٌ ودود

dastforoshemetro — Mon, 29 Jun 2009 06:19:15 GMT

به هر نسیمی که از کنارم رد میشه مشکوکم...می ترسم بوی تو رو از من بدزده!

تهِ اون راهروی بلندِ متروی هفت تیر، وقتی ساعت"21 '۲۱:۲۱ است، لبخند خستگیم رو از خلوتی ِ مترو و این پیله ی تنهایی م به لب میارم. به از صبح تا شبم فکر می کنم که از نا امیدی محض ِ صبحگاهی به امید و رضای شبانگاهی رسیدم. خدایا خیلی بزرگی.....

نه! اين قرارمون نبود!

dastforoshemetro — Mon, 15 Jun 2009 14:26:40 GMT

من مي ترسم

من از مردمي كه منو به خاطر عشق به پرچم ِ كشورم دشمن ِ خودشون مي دونن، مي ترسم

من از آدمايي كه سبز ي دور ِ مُچم رو سبز لجني مي خونن و با نفرت بهم نيگا مي كنن، مي ترسم

من از اونايي كه تغيير مي خواستن و به هر دري مي زنن -هر دري!- تا به تغيير برسن، مي ترسم

من از بي طرفهايي كه توي واگنهاي مترو بهم زُل مي زنن تا يه كلمه از دهنم بشنون و عاقل اندر سفيه نيگام كنن، مي ترسم

من اين روزا از مردم مي ترسم

از نيگاشون فرار مي كنن

من از اين فرارا هم مي ترسم

من دلم ميخواد مردم همونايي باشن كه به هم اعتماد داشتن

من دلم تنگه براي روزاي آرامش

من گريه ام مياد اين روزا، زياد!

آخه چرا؟